Pierwsza ekipa tego roku niestety zobaczyla szkiery jakich sie zupelnie nie spodziewali.Pola lodowe siegaly horyzontu, najblizszy kawalek otwartej wody byl 25 km od naszej bazy, a na domiar zlego okazalo sie ze tam gdzie jest woda nie ma ryb.Cztery dni cwiczylismy dzielnie, lamalismy lod i udawalismy ze jest OK! Z dnia na dzien lod w zatoce za oknem stawal sie coraz ciemniejszy ale uparcie nie chcial puscic. Ostatnim gwozdziem do trumny stal sie wybuch wulkanu ktory skutecznie ograniczyl moim gosciom mozliwosci powrotu do Polski. Skonczylo sie jazda do Kopenhagi gdzie chlopakow przejal ich wlasny kierowca.
Chlopaki ! … jeszcze tym kaczym dziobom pokazemy !!
Nastepni goscie, przefajna para z Trojmiasta, mieli troche wiecej szczescie, po lodzie nie zostalo sladu!
Mocno zahibernowane zebate udawaly ze ich tam wogule nie ma, udalo nam sie jednak kilkanascie sztuk przechytrzyc ( szczegolne brawa dla Anety ktora w tych trudnych warunkach zlapala swojego pierwszego w zyciu zebatego).
Mam nadzieje ze z dnia na dzien bedzie coraz lepiej, w koncu kiedys musza zaczac gryzc !!!
Leave a Reply